Schuldgevoel is iets wat aan je kan vreten zonder dat je er grip op krijgt. Zelfs als je eigenlijk totaal onschuldig bent. Onschuldig door onwetendheid. Maar hoe vergeef je jezelf dat je kind jaren pijn heeft gehad, terwijl de oplossing zo simpel was: steunzolen. Als ik de oplossing van te voren had geweten. Maar ja….achteraf weet je alles van tevoren. 

Groeipijn

Mei vorig jaar schreef ik een blog over de groeipijn van mijn dochter. Over de pijn die ze ‘s nachts had, de heftige pijn die we totaal niet konden negeren. Niet alleen wij, maar ook haar artsen, dachten dat het groeipijn was. Niet onlogisch toch? Ik bedoel…het paste bij haar leeftijd, haar groei, alles. Bovendien hadden meer kinderen in de familie er last van gehad, dus 1+1= 6.

Onderbuik

Toch begon ik steeds vaker een onderbuikgevoel te hebben. Ze had regelmatig pijn aan twee benen, wat officieel niet zou horen bij groeipijn. Verder had ze niet alleen pijn op de gebruikelijke plekken, zoals in bovenbenen en schenen, maar ook in haar enkels, knieën, heupen en bovenop haar voeten. Ook had ze echt een hekel aan lopen en kon zelfs gaan huilen als ze langere stukken moest lopen.  Daarom bespraken we onze bezorgdheid afgelopen herfst met haar fysiotherapeut (waar ze voor iets anders kwam),  die op haar beurt gelijk een consult regelde bij de orthopeed. Korte lijntjes! Ik houd er van. Natuurlijk hadden de fysio en ik wel onze vermoedens, maar de echte diagnose moest toch komen van een orthopeed.

Orthopeed

En dus zat ik samen met Roos op het orthopedisch-kinderspreekuur. De orthopeed en kinderfysiotherpeut van het ziekenhuis onderzochten haar grondig. De diagnose was vrij snel gesteld: hypermobiel! Helemaal geen groeipijn dus, maar de banden en pezen in, onder andere haar voeten en enkels, zijn te soepel waardoor ze tijdens het lopen constant moet corrigeren. Dat veroorzaakt overbelasting, vermoeidheid en pijn.

Niets nieuws hoor. Ik heb het ook en met ons vele mensen. Prima mee te leven als je het op tijd aanpakt, goed spieren traint én in Roos haar geval: steunzolen!

Orthopedisch schoenmaker

Next stop: het revalidatiecentrum bij ons in de stad. Voor Roos geen onbekend terrein. Ze komt er wel vaker met mij. Dit keer was ze alleen zelf aan de beurt. De orthopedisch schoenmaker maakte een mooie afdruk van haar voetjes, nam wat maten, boog, wiebelde en probeerde wat dingen uit. Twee weken later konden we de zooltjes ophalen.

Steunzolen

Waar ik nog panisch was, iets in de trant van ‘dat gaat ze echt nooit dragen/die heeft dagen spierpijn/wil straks haar schoenen niet aan of andere hakken in het zand (doorhalen wat niet van toepassing is), was Roos vanaf minuut één verkocht. Ze was opgelucht! Geen spierpijn, geen vermoeide benen, geen hakken in het zand. Alleen maar een kind wat enorm blij was met haar zooltjes…

En de groeipijn? Die verdween als sneeuw voor de zon dankzij de steunzolen. Tot op heden (en we hebben het nu over een maand of 4) heeft ze geen één keer meer ‘groeipijn’ gehad. De steunzolen heeft ze nog steeds. Volgens de orthopeed zal ze er zeker nog een jaar of drie op moeten lopen. Maar dankzij de steunzolen én de oefeningen van de fysiotherapeut, hebben we straks een meisje met supersterke benen!

 

Heeft jouw kindje wel eens pijn gehad wat achteraf een hele andere oorzaak had?

afbeelding groeipijn via shutterstock

Gast

Soms krijgen wij aanvragen binnen van lezers om een hun verhaal kwijt te kunnen, deze hebben wij om het herkenbaar te houden onder Gastredactie geplaatst.