Het lijkt er wel op dat de hele wereld op het moment ziek, zwak en misselijk is. Op het werk vliegen de ziekmeldingen en snotterende collega’s je om de oren, aan het thuisfront blijft het angstvallig rustig op een enkele snottebel na.

Family flu

Quinten komt altijd redelijk snel over een verkoudheid heen met een goede boost vitamine C en manlief zegt vaak “het gevoel te hebben dat hij ziek wordt”, maar wordt dat bijna nooit. Nu is manlief sowieso geen gemiddelde als het gaat om de ‘manflu’. Hij slaat zich er altijd dapper doorheen. En ik? Ik kán niet ziek zijn. Afgelopen periode heeft mijn lijf regelmatig op de rem getrapt. Eerst een hoestje, dan wat snotterig, dan ineens weer die fibro-pijn. Ik voel dat ik rust moet nemen, maar wanneer dan?

Moeders kunnen niet ziek zijn

Moeders kunnen niet ziek zijn. Ze hebben namelijk een verantwoordelijkheid thuis, een verantwoordelijkheid op het werk. Ze voelen zich onmisbaar en kunnen niet loslaten. Da’s lastig, want als je je ziekmeldt voor het één ligt het ander op de loer. Altijd…Om het even op mezelf te betrekken, als ik mij ziek meldt en thuis in bed of op de bank lig, voel ik me schuldig tegenover de oppas, mijn werk en mijn huishouden. Als ik gewoon ziek blijf werken, kan manlief gerust en ijskoud zeggen dat ik me dan thuis met de rest ook wel kan redden, “want anders was ik wel ziek thuis gebleven.” Dus blijf ik rennen met boodschappen, huishouden en een peuter aan m’n been. En als ik een grens stel, word ik raar aan gekeken. Of voelt dat in ieder geval zo.

Ik sta altijd ‘aan’

Maar ik heb dat gewoon zelf in de hand gewerkt. Ik sta altijd ‘aan’, zelfs als ik slaap. Als Quinten wakker is, wordt hij vaak nog meer overstuur als zijn vader hem komt troosten. Vader geërgerd, Q nog verder over zijn toeren, enz enz… Mama gaat een kwartiertje naast Q liggen en meneer slaapt. Waarom? Gewoon, ik ben mama. En mama straalt rust uit waar nodig. (Vooral ‘s nachts als ze half slaapt..) Maar soms hè… Heeeeeel soms zou ik wel heel even ‘uit’ willen staan. Gewoon, dat een paar daagjes even niemand mij nodig heeft. Maar dan wel éventjes, want tja… Ik heb het eigenlijk gewoon nodig dat iemand mij nodig heeft.

 

Lieve mama’s en papa’s, hoe doen jullie dit toch? Je eigen grens (of die van je lijf) bewaken. Ik voel me er ALTIJD schuldig over, waaróm toch? Hebben jullie dit ook?

Melanie

~~ Stay real, stay loyal or stay away ~~