Er was eens een meisje van 9, een héél mooi, knap, lief meisje van 9. Dit meisje zei tegen mij: “Ik ben dik”. Wait? What? Zei ze dat nou écht? Met haar moeder heb ik overlegd dat ik dit mag schrijven, mits ik haar naam niet noem. Dat respecteer ik natuurlijk, dus dit mooie, knappe lieve meisje noemen we in dit stuk Miep, dat schrijf wat makkelijker.

We waren gezellig bij Miep en haar moeder op de koffie. Miep ken ik al sinds ze een jaar of drie is en sindsdien zijn we dikke vriendinnen. Het laatste jaar zie ik haar veranderen. Ze wordt zelfstandig, krijgt al een beetje taille en wordt nóg knapper dan ze al was. Ik liep achter haar toen ik tegen haar moeder zei: “Wat krijgt Miepje al een mooie taille. Ze ziet er echt goed uit!” Waarop ze zich omdraait en roept: “Nee, ik ben dik!” Ik wist oprecht niet wat ik hoorde. Maar tegelijkertijd herkende ik mezelf in dit meisje van 9.

Trip down memory lane – ik als meisje van 9

Als ik foto’s van mezelf terugkijk van die leeftijd, had ik ongeveer hetzelfde figuur, misschien iets voller. Ik vond mijzelf toen ook te dik. Dat was natuurlijk helemaal niet zo, maar dat wilde ik destijds helemaal niet horen. 

Net zoals Miepje dat nu ook niet wil horen. Maar hoe kómt ze in godesnaam bij? Ze ziet er echt fantastisch uit, maar ze is nog een kind. Een meisje van 9 die lekker buiten moet spelen, zich voorál geen zorgen moet maken om haar gewicht.

Haar moeder legde mij uit hoe dit komt

Miepje is veel te vroeg geboren en heeft daardoor nog regelmatig controles bij de kinderarts. De laatste controle was twee jaar geleden en in de afgelopen weken heeft ze opnieuw een controle gehad voor de 9-jarigen. Miepje heeft tot haar laatste controles altijd ruim onder het gemiddelde gewicht  gezeten. In de afgelopen twee jaar is ze naar de bovengrens gegroeid, hartstikke goed voor een meisje van 9 met haar geschiedenis. De arts is daar blijkbaar iets té duidelijk in geweest, gezien ze dit heeft onthouden en naar een wat negatievere reactie heeft omgebogen.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand…

Dit meisje is de knapste, liefste van het hele land. Maar in plaats van dat ze in de spiegel kijkt hoe mooi ze is, wordt haar door deze arts geleerd op de weegschaal naar de cijfertjes te kijken, sterker nog: ze wordt hierop beoordeeld en beoordeelt daarom zichzelf hierop. En de weegschaal zegt dat ze bovengemiddeld veel weegt, dus: ze is dik.

Wáárom lieve mensen, wáárom leren we dit onze kinderen? Waarom leren we onze kinderen niet dat ze zichzelf moeten voelen? Dat ze in de spiegel kunnen kijken en tevreden mogen zijn met wat ze zien. Dat ze zichzelf voelen en wéten dat ze gezond zijn.

 

Lief Miepje,

Ik hoop dat je mama je dit laat lezen. Want weet je, lief meisje? Ooit wordt je net zo oud als ik (en nog véél ouder). Ik hoop dat je dan nog steeds mijn grote kleine vriendinnetje wilt zijn. Tegen die tijd maakt het je niet meer uit en het liefst leerde ik je dat nu al. Want je bent een prachtig, knap, lief meisje. En je bent gezond en zit lekker in je vel. En je bent altijd mooi, het maakt nooit uit wat die stomme weegschaal aangeeft. Je hoeft niet veel van me aan te nemen, maar ik hoop dat je dit wel wilt aannemen. 

Ik hou van je! XXX

Melanie

~~ Stay real, stay loyal or stay away ~~