Na het blogje over de frustraties over de medische zorg van onze dochter kan er natuurlijk geen update achterblijven. Jullie leven allemaal zo ontzettend mee en ik vind dat zo enorm lief! Maar Jongens jongens, wat een drama binnen dit ziekenhuis, we hebben medicatie van een ander kind meegekregen. Dat kan toch niet?!

Bedankt

Allereerst bedankt. Allemaal. Jullie zijn zo ontzettend lief, medelevend en hebben goede adviezen achtergelaten. Mijn harte stroomde echt even over en ik heb flink zitten janken van alle lieve berichtjes in mijn mailbox, instagram, facebook prive berichten en appjes. Ik had dit echt niet verwacht. Ik ben jullie echt enorm dankbaar en vind het überhaupt heel bijzonder dat jullie zo lief meeleven. Jullie zijn echt geweldig! Dankje, ik haal er toch een soort steun uit, ookal is het misschien digitaal. De site is persoonlijk en zo is mijn contact ook met jullie, dat is iets wat ik erg fijn vind, echt bedankt! <3

Een dik oog

Het is vrijdagochtend en we halen Leia van bed. We maken haar wakker en zien dat haar oog dik is. Precies aan de kant van het oor wat pijn doet. Het zit me niet lekker. We brengen d’r wel weg naar het kdv, want we hadden allebei al te veel en te vaak vrij genomen voor haar van het werk de afgelopen dagen. Niet erg natuurlijk, doen we met liefde. Maar de bazen willen we ook graag tevreden houden.

Toch bel ik onderweg met arts en die geven aan dat ze in Hengelo toch even gezien wil worden. De arts is niet in Almelo aanwezig. Ik stress hem, want ik ben net in Haaksbergen om op kantoor aan het werk te gaan. En oh ja, wist je het al? Ik heb zelf geen rijbewijs en door omstandigheden hebben wij momentele geen auto. Handig. Ik weet het.

Ik bel Marco, leg de situatie uit en hij en ik zijn het er beiden over eens dat er toch even gekeken moest worden naar dat oog. We gaan wel het weekend in natuurlijk en ik vergeef het mezelf nooit als ik te lang heb gewacht en het staat wel in verbinding met de rest van haar klachten. Het is zondag regeling (de dag na Koningsdag), dus het ziekenhuis is uitgestorven. Manlief wordt rot behandeld, hij vraagt nog of we ook moeten druppelen in het andere oor, omdat ze daar ook klachten begint te vertonen. Nee. Niet nodig volgens de KNO en hij werd zo weer weggestuurd met Leia. Langskomen was onzinnig.

Een tweede bloedend oor

Een dag later begint ook Leia haar rechter oor te bloeden. Niet druppelen had hij gezegd? Nou hij kan mij de boom in. We zijn dus begonnen met druppelen. We gaan nu door naar donderdag. We hebben weer controle en onze vaste KNO snapt niet waarom Leia niet reageert op de antibiotica. Iets wat wij al weken roepen, maar goed wij zijn geen dokters  dus we moeten onze mond maar houden. Zo voelt het wel in elk geval. Hij was het in elk geval wel met ons eens dat we zijn begonnen met druppelen in het andere oor, maar heeft ons toch wat anders voorgeschreven en een kweek afgenomen. Ik maak een nieuwe afspraak voor over twee weken en haal het receptje op bij de apotheek in het ziekenhuis. We druppelen diezelfde avond nog en de ochtend erna.

Medicatie van een ander kind

Het is nu vrijdag (vandaag), Leia en ik wandelen naar het kinderdagverblijf zodat ze lekker wat afleiding heeft en lekker kan spelen met haar vriendjes en vriendinnetjes. Ze vindt het daar heerlijk en ondanks dat ik vrij ben en graag met haar ben, breng ik haar toch heen. Om half 1 word ik gebeld, ik denk ohnee, het is toch mis. Met haar zelf was niets aan de hand, ze deed het super goed en was lekker vrolijk. Pfff, gelukkig. Maar dan komt het. De leidster zegt, “heb je wel gezien dat er een heel andere naam en geboorte datum op het flesje staat?”. Ik schrik en denk, shit, nee, dat heb ik niet! Ik was ervan uitgegaan dat het gewoon goed was. Ik kijk op het flesje hier thuis (we hebben er twee gekregen) en ik zie inderdaad de naam staan van een totaal ander kind uit 2016. Leia komt uit oktober 2014.

medicatie van een ander kind

Shit, shit, shit. Dit kan niet. Ik ben boos op mezelf. Waarom heb ik dit niet gezien? Ik bel de apotheek in het ziekenhuis, het is uiteraard 5 mei, dus geen dienst. Oké en nu? Ik bel het ziekenhuis zelf, ze verbinden mij door met de dienstdoende kinderarts. Ik leg de situatie uit en begin keihard te huilen door mijn boosheid. Dit zijn grove fouten! Stel je voor dat ik mijn dochter iets in de oren had gedruppeld wat enorm schadelijk was?! En dan?! Gelukkig loopt het wel met een sisser af en is de medicatie verder wel goed, maar is er dus een fout met het etiket. Ze doet er luchtig over, alsof het niets is. Maar in mijn ogen mogen dit soort fouten echt NIET gemaakt worden. Ik ontplof bijna en bel mijn verzekering nadat ik mijn man heb ingelicht.

Te veel en te vaak

De verzekering verwijst ons door naar de huisarts en de huisarts is uiteraard niet goed bereikbaar. Ik ben zo pissed off dat ik de spoedlijn bel. Ik ben er klaar mee. D’r wordt te veel en te vaak aangerommeld met mijn dochter en we zijn het zat! Het gaat hier om een mensenleventje. Ik word vriendelijk verzocht om half 2 terug te bellen (het is 13:15 uur op dat moment, doe moeilijk ofzo…). Maar goed ik bel netjes om half 2 terug. Ik leg de situatie uit en geef aan, absoluut niet meer in het ZGT geholpen te willen worden. Dit ziekenhuis heeft al te vaak fouten gemaakt bij ons en we zijn er klaar mee. We worden gelukkig begrepen en ze legt de situatie voor aan de huisarts, ik mag om 16.00 uur weer terug bellen om te kijken wat de plan van aanpak gaat worden want zo willen we het niet langer. Ik hou jullie op de hoogte!

wordt vervolgd.

Cassandra

Foundingmom & Hoofdredacteur van Momambition.nl & InteriorQueen.nl | 27 | Mama van Leia | Vrouw van Marco | Managementassistente | Wannabe Fitmom | Workaholic | Beauty & Fashion Addict | Social Media Verslaafd | Zelfspot & Sarcasme