Een zonnige dag, een speeltuin. Heerlijk er even tussenuit en genieten van de eerste zonnestralen.

Slangetjes in de oren….

Heerlijk aangekomen in de bosspeeltuin hier in de omgeving gaan de heren lekker spelen. Wat vermaken ze zichzelf. Klimmen, balanceren, de grote touwladder op, glijden van de glij-stang. Heerlijk, we genieten. Met grote stokken slepen en er vervolgens een hut van maken. Het is druk, logisch want het een van die eerste mooie zonnige dagen. Mensen zijn blij dat ze weer heerlijk buiten kunnen gaan genieten.

Bij het huisje met de glijstang zijn beide heren aan het spelen. Ik sta erbij. Het lukt Senn nog net niet om alleen via de glijstang naar beneden te gaan. Ik help Senn voor de 34ste keer naar beneden totdat ik hoor, Jij hebt slangetje in je oren! Gevolgd door gelach….het jochie roept, heeee jongens kom eens kijken hij heeft slangetjes in zijn oren, wat stom! Ze lachen, met een stuk of 8 jongetjes staan ze om Vinz heen. Vinz kijkt verdrietig. Mijn hart breekt op dat moment in ontelbare stukjes.

Te druk voor de kinderen.

Ik kijk rond of ik de ouders van die jochies zie, misschien komen ze er net aan gelopen? Ik zie niemand. Wel zie ik een stel dames het gezellig hebben met elkaar op een kleedje. Ze hebben totaal geen oog voor wat er om hun heen gebeurd. Ik moet het hef in eigen hand nemen. Ik vraag ze, weet je waarvoor dat is? Nee antwoorden ze lachend, het is dom roept er een. Ik vraag aan Vinz of hij wil vertellen waarvoor het is. Het lukt hem niet.  Ik leg de jochies uit dat Vinz niet kan horen maar met behulp daarmee wel. Oooo zeggen ze en ze zijn stil. Ik vervolg, ik weet zeker dat als jou oren het niet meer doen, jij ook dolgraag met deze slangetjes zou willen horen. Het gelach wat ze net deden doen ze niet meer. Het is stil….eentje knikt, ja, de anderen staan te staren. Hoe zou jij het vinden als je deze had en je werd uitgelachen? Niet leuk vervolgen ze. Vinz voegt er nog aan toe, hiermee kan ik door muren heen horen, dat is pas cool! Hoe dan, vraagt een van de jongetjes. Ik lach naar Vinz en zeg dat is ons geheim.

Ik besluit even naar ons tafeltje te gaan en wat te gaan drinken. Het heeft indruk gemaakt op Vinz. Hij is zich voortaan zo bewust ervan. We hebben beide geen zin meer, Senn daarin tegen zoekt een grote stok, want wil het jongetje dat Vinz verdrietig maakte pijn gaan doen.

Ondertussen werp ik nog eens een blik naar de moeders van deze jochies. Nog altijd gezellig lachend en zittend op hun kleedje. Druk met elkaar maar totaal niet met hetgeen wat zich net afspeelde. Ze hebben het niet eens meegekregen. Mij ontbreekt ook de puf om er ook maar iets over te gaan zeggen. Het zijn van die momenten dat je jezelf als moeder dappper, stoer en sterk probeert te houden, maar het liefste in janken zou willen uitbarsten. We pakken onze spullen in en gaan.

Wat is het zo wat me zo verdrietig maakt?

Is het de opmerking van de jongens? Of de manier waarop? Of is het de ontbrekende vorm van begeleiding en toezicht. Uiteindelijk denk ik dat het alles bij elkaar is. Waarom zien mensen vaak als eerst de ci? Terwijl ze beide zo’n leuke ventjes zijn. Als mensen naar ze staren zeggen we altijd dat ze het doen omdat het zulke mooie jongens zijn. Dit werkte, ze gingen dan lachen en zwaaien. Twee vliegen in één klap, de heren blij en vrolijk, de “staarder” werd zich ervan bewust van het staren. Maar het is niet meer voldoende….Vinz weet inmiddels wel beter. Hij is zichzelf op het moment zo bewust van zijn ci en dat bijna niemand deze heeft.

De jochies neem ik niks kwalijk. Ja, het kwam er ongelukkig uit. Maar ze hebben niet anders geleerd. Daarbij zijn en blijven het kinderen en hoop ik dat mijn uitleg hun lang bij zal blijven.

Ijs, we hebben ijs nodig!

Ik kan het niet laten om een dubbele opmerking richting de dames te doen, ik ben van binnen boos, verdrietig, gekwetst.

Ik irriteer me er zo aan, aan de ouders die lekker heerlijk gaan genieten en hun kinderen letterlijk en figuurlijk los te laten. Zonder enige vorm van toezicht. Alsof ze daar zijn voor hun eigen genot en ding. Het lijkt ook wel alsof het steeds vaker gebeurd.
Ijs, wij hebben een lekker ijs nodig. We rijden langs de mac om een heerlijk ijs te eten. Om 40 x van het kasteel af te glijden. Het voorval verdwijnt wat naar de achtergrond…..We mogen hierin niet blijven hangen maar moeten genieten van elk moment.

Nancy van Bommel

Nancy | Huismanager | Moeder | Zus | Chaoot | Positief | Denker | Gebarentaal