Home Lifestyle Het gemis is door de jaren, nog lang niet weggegaan….

Het gemis is door de jaren, nog lang niet weggegaan….

by Nancy van Bommel 27 maart 2017 6 comments
Het gemis is door de jaren, nog lang niet weggegaan….

27 maart 1982, een feest….daarna stilte…. Ze kwamen je te vroeg halen, de mooiste bloemen worden als eerste geplukt. Ik was 17 maanden, te jong voor tastbare herinneringen. Niet wetend, beseffend of voelend dat die dag, mijn hele leven zo anders zou maken. Het gemis is door de jaren, nog lang niet weggegaan

Onbekend gemis maakt incompleet

Nooit echt geweten wat ik mistte. Ik wist niet beter als dat mijn vader overleden is. Jij zult dit zelf ook niet bedacht hebben. Maar kerel, wat heb jij een leegte achtergelaten in mijn leven. Het voelt zo incompleet. Er mist een stuk en dat stuk zal nooit opgevuld worden. Houden van iets, waarvan je niet weet waarvan je houdt. Iets missen waarvan je niet weet wat je mist. Op sommige momenten zo enorm zoekend, maar niet weten waarnaar je zoekt.

Vaderdag

Vaderdag, dat wat haatte ik al kind die dag. Verplicht op school wat knutselen, maak jij maar wat voor je moeder. Ik wilde dat helemaal niet! (sorry mam) Ik wilde ook wat voor mijn vader maken, ik wilde het bij zijn graf neerzetten. Ik had toch ook een vader! Waarom werd het voor mijn gevoel zo ontkend op school, alsof het er niet toedeed, alsof hij er niet “mocht”zijn. Vaderdag nu, trots ga ik met mijn mannen aan de slag om het een mooie dag te maken met mijn mannen. Ze hebben zo’n geluk met zo’n geweldige vent als vader.

Wellicht maakt dat het ook dat ik hem nu meer mis. Nu zie ik wat ik gemist heb. Vaders hebben toch iets magisch. Mijn papa is de sterkste en kan een auto optillen hoor ik Vinz wel eens roepen. Kleuters die onderling opscheppen over hun vader, hoe stoer hoe sterk en hoe geweldig ze zijn.

gemis0

Zie je ons, mis je ons net zoals wij jou missen?

Ik vraag het me zo vaak af, zie je mij? Zie je ons? Ben je trots op me? Zie je de strijd in mij? Gaat dit ooit voorbij het gemis? Het gemis heeft wel een plek, maar op dagen als deze is het zo aanwezig. Ineens springt het dan omhoog als een duveltje uit een doosje. Ineens, kan het er soms zijn. Bij het horen van bepaalde liedjes, k’s choice – dad, Lonestar – I’am already there, van dik hout – meer dan een ander en ga zo maar door.

10 minuten…

10 minuten, om je even te mogen zien. 10 minuten om te zien hoe jij bent, hoe jij loopt, beweegt. 10 minuten om je stem te mogen horen, zodat ik deze kan opslaan om hem vervolgens nooit meer te vergeten. 10 minuten om je vast te houden, om aan je te “ruiken”, te voelen hoe jij voelt. 10 minuten om je te vertellen hoeveel ik je mis.

10 minuten om ruzie met je te maken, hoe zie je eruit als je boos bent? 10 minuten om te vragen of je trots op me bent. 10 minuten om gewoon stil tegenover elkaar te zitten, elkaar te bekijken. 10 minuten om je mijn grootste trots te laten zien. Alles zou ik over hebben voor deze 10 minuten….

Tot ooit lieve pap…..

afbeelding engel via shutterstock

6 comments

Evy 27 maart 2017 - 09:04

IIk herken me hier helemaal in. Ben mijn moeder verloren toen ik 4 jaar was, mijn broer was toen 9 maand oud. Als kind mocht ik bij Moederdag ook kiezen voor wie ik een cadeau maakte, ik koos steeds mijn moeder en dan gingen we het samen op het graf zetten. Nu ik volwassen ben is het gemis eens zo erg. Ik miste haar enorm toen ik ging samenwonen en tijdens de zwangerschap en nu nog erna. Mijn schoonmoeder is een 6-tal jaar ook overleden dus groeit mijn kind op zonder oma’s. Ik zou alles geven om ze nog eens hier te hebben en om ze mijn dochter te tonen. Geen oma’s die eens even oppassen is best wel zwaar maar mijn papa doet dat super en is smoorverliefd op mijn dochter. Mijn mama is gestorven op 13-02-1985 en 30 jaar later dag op dag op 13-02-2015 is mijn dochter Roos-Christiane geboren die tevens de naam draagt van haar overleden oma’s

Reply
Christin@ 27 maart 2017 - 11:57

Iemand missen die je lief is , die pijn blijft je altijd bij .

Reply
Miriam - Mamazijn 27 maart 2017 - 13:55

Wat mooi geschreven! Lijkt mij zo lastig om iets te missen, maar niet te weten wat je mist en te houden van iemand, maar niet weten van wie. Die woorden troffen mij het meest.

Reply
Patricia | TwijfelMoeder 27 maart 2017 - 21:26

Dit lijkt mij zo pittig. Mooi verwoord.

Reply
Ilse Verhoeven 28 maart 2017 - 15:46

Ik weet dat ‘mooi geschreven’ het niet dekt, maar toch: Mooi geschreven.
Ik heb mijn papa nog (79 bijna) en ik zou hem niet kunnen missen… (nog niet).
Ik kan het me dus niet voorstellen, maar ik begrijp helemaal wat je zegt van die 10 minuten.

Reply
Lees mee 23: mijn favoriete blogs van afgelopen week - Lotus Writings 8 april 2017 - 06:00

[…] van 17 maanden en heeft dus nooit écht kunnen opgroeien met hem. Ze vraagt verdrietig om 10 minuten… En dan is daar Bregje, wiens vader al langer ziek was. Ze verloor hem een paar weken geleden […]

Reply

Geef een reactie