De mooie definitie die het woordenboek geeft aan het woord “geëmancipeerd”: ‘Zelfbewust doordat je je niet meer belemmerd voelt door maatschappelijke normen die te maken hebben met je sekse of huidskleur.’

Ik vraag me af in hoeverre wij met zijn allen eigenlijk zijn geëmancipeerd. Begrijp me niet verkeerd, enkele tientallen jaren geleden hebben velen gestreden voor de emancipatie, en ik denk dat dat ook nodig was. Maar even tussen jou en mij: ik vind het héérlijk als manlief netjes de deur voor me open houdt en mij voor laat gaan. Dat hij tussendoor bromt dat ik weinig geëmancipeerd ben vind ik wel grappig. Ik vind het ook leuk als hij na een uitje de portemonnee trekt. Dat dit uiteindelijk uit hetzelfde potje komt (getrouwd in gemeenschap van goederen) maakt niet uit. Het gaat om het gebaar.

Maar nu vraag ik me af of ík eigenlijk wel zo geëmancipeerd ben. Ik denk dat manlief dit meer is dan ik, in ieder geval in het dagelijks leven. Hij kookt, is een dag minder gaan werken toen onze kleine man geboren werd en helpt me gelukkig in het huishouden. Maar manlief is ook elektricien, dus een lampje verwisselen laat ik gráág aan hem over. Alsook andere klusjes thuis. Nou ben ik van mening dat dat niets met emancipatie te maken heeft, maar vooral met het feit dat hij véél handiger is dan ik. Bij grote klussen, zoals een huis sauzen of een schutting plaatsen help ik wel, hoor!

Als ik in mijn omgeving kijk, denk ik dat dit toch in de meeste huishoudens wel het geval is. De gemiddelde man is gewoon handiger en fysiek sterker. Dat heeft toch niks met emancipatie te maken, dat zijn gewoon de genen! En daarmee kom ik tot de conclusie dat door toedoen van onze genen wij vrouwen lastig het traditionele ‘mannenwerk’ kunnen doen, maar mannen daarentegen ook het ‘vrouwenwerk’ prima op zich kunnen nemen. Goeie deal! Toch?

emancipatie

Melanie

~~ Stay real, stay loyal or stay away ~~