Geen tweede kind voor ons, wij zijn compleet

Vroeger wilde ik een boel kinderen en toen ik eenmaal ouder werd vond ik twee meer dan genoeg. Na drie miskramen en één mega groot succes: onze Leia, is onze mening wel verandert. Zwangerschappen plan je niet. Daar wordt je mee overspoelt. Dat is een cadeautje. Ja heus daar moet je wat seksuele werkzaamheden voor verrichten, maar het is niet altijd vanzelfsprekend. Het is nooit vanzelfsprekend. Voor ons een tweede kind ook niet.

En het is eigenlijk wel grappig, afgelopen weekend hadden we het er nog over met vrienden en gisteren vroeg een oud-collega nog aan ons wanneer het tweede kind zou komen. Mijn vaste clan volgers weten inmiddels wel dat er bij een tweede kindje behoorlijk wat risico’s zijn verbonden. En ik heb er al meerdere stukken over geschreven dat het wel onze wens was. Maar ineens, laatst, ik weet niet eens precies wanneer, had ik een helder moment. Het is goed zo. Het is klaar. Wij zijn compleet. 

Zonder tweede kind ben je geen gezin. Nou Fuck you!

Weet je, het heeft lang gejeukt, we hebben veel nagedacht, risico’s naast elkaar gelegd en gekeken naar onszelf als gezin. Eerlijk is eerlijk. Wij zijn compleet. En hebben eigenlijk helemaal niet de behoefte voor een tweede kind. We dachten van wel, maar dat is meer een soort kudde gedrag omdat het van je verwacht wordt. We hebben geen tweede kind nodig om Leia te “vermaken” of om ons gezin compleet te maken. En hoewel het hartstikke leuk klinkt, Leia als grote zus, zijn we er samen over uit dat het voor ons genoeg is. Twee de standaard? Niet voor ons.

Zijn wij met één kind geen “echt” gezin? I don’t give a shit. Echt, heerlijk trouwens om dat hardop uit te kunnen spreken. Het is bijna bevrijdend. Wij doen niet mee aan deze stempel omdat het zo heurt. Nee wij stichten ons gezin zoals WIJ dat willen. Waar wij gelukkig van worden. Dus als jij vindt dat wij geen gezin zijn zonder een tweede kind te krijgen, nou ja sorrynotsorry, dan krijg jij gewoon een middelvinger van mij, want dan ben jij net zo slecht als als die andere kuddedieren. Josan schreef al eerder eens een ontzettend mooi blog over wat een onzin het is dat één kind geen gezin is. En ik kan haar gevoelens alleen maar beamen.

Okay, je voelt je compleet maar heb je dan nooit klapperende eierstokken?

Ja tuurlijk wel! Ik heb wel eens last van rammelende eierstokken als er weer eens een baby-boom gaande is of wanneer er een shitload aan zwangerschapsaankondigingen wordt gedaan. Ja ook wanneer ik een kledingwinkel in loopt als een Zara en die lieve, kleine roze pakjes zie liggen. Tuurlijk. Ik ben ook maar een vrouw, een mens en zeker niet van steen. En ja ik fantaseer regelmatig hoe het zou zijn met een tweede kind erbij. Leia als grote zus. En weer een babykamer mogen inrichten, wellicht wél een keer een kraamtijd mogen hebben en al dat soort meuk. Maar ons leven bevalt ons wel, zoals hij nu is. Waarom zouden we dat veranderen en risico’s lopen?

zomerse outfits, tweede kind

Een gezin zijn met één kind is heerlijk en hecht!

Wij drietjes samen zijn ontzettend hecht. Het voelt compleet en absoluut heerlijk. Leia krijgt vol op aandacht van ons allebei. We hoeven niets te verdelen en daarin is ze wellicht heel erg verwend. Maar kun je een kind te veel verwennen met aandacht? Ze kan daarnaast krijgen wat ze wilt, met de nadruk op kan. Want daadwerkelijk alles krijgen gebeurt natuurlijk niet. Enig kind zijn betekend namelijk niet per definitie dat je maar lukraak mag strooien met spullen. Ik ben zelf ook enig kind, maar verwend was ik absoluut niet. Ik bedoel; Hoe dan?! In de bijstand… Good luck with that! Daarnaast wist mijn moeder mij ook gewoon goed duidelijk te maken wat de waarde van geld was en zo stond ik op mijn 13de al in de bloemenhallen te werken voor mijn eigen centen.

Leia is ook een dametje die zichzelf heel goed kan vermaken. Geef haar een doos Duplo en ze speelt uuuuuren. Drukte kan zij net als ons heel slecht hebben. En net als wij, is ook zij op zichzelf. Is dat erg? Nee. Zo is zij. Ook op het kinderdagverblijf. Als er te veel drukte is, gaat ze zich afzonderen. Niet extreem, maar gewoon van een afstandje staan kijken, observeren. Als kinderen direct in de ochtend bovenop haar springen uit enthousiasme dan deinst ze direct achteruit. Ze heeft dat momentje even nodig. Voor zichzelf. Een minuut of 5 en dan speelt ze gezellig met je mee. Dus voor ons geen ruzies op de achterbank, oké you got me, we hebben geen auto. Maar je snapt wat ik bedoel toch? Het kinderdagverblijf was en is voor ons dan ook dé plek waar ze onder andere leert delen en spelen met andere kinderen. Wij vinden dat namelijk wel heel belangrijk voor haar ontwikkeling, maar het is niet zo dat we om die reden voor een tweede kind zouden gaan.

NICU-periode prematuur, tweede kindje tweede kind

Ik ben zelf enig kind, ik was en ben niet eenzaam, zielig of ongelukkig

Ik ben zelf opgegroeid als enig kind. Alleen met mijn moeder. Ik was totaal niet zielig. En ja ik heb heus aan Sinterklaas gevraagd of hij mij een broertje of een zusje wilde geven in mijn schoentje. Maar dat heb je niet voor het kiezen. Net als ik, had ook mijn moeder problemen met zwangerschappen vasthouden. Als we echt official moeten doen, dan hadden we met een gezin van 5 kids moeten zijn. Ik ben de enige die is “gelukt”. Mijn moeder had altijd de wens om een groot gezin te hebben, zelfs op latere leeftijd toen zij bij mijn stiefvader kwam hebben ze het geprobeerd. IVF en de hele mikmak die erbij hoort. Het was een heftige periode, voor ons allemaal, maar voor haar nog wel het meeste.

Ik zag haar veranderen en eerlijk, niet in een leuke vrouw. De hormonen hebben hun tol ge-eist. Zelf kon ik er overigens ook flink wat van hoor. Ik was destijds 16 toen zij met IVF bezig waren en flink aan het puberen en rebellen. Dit zorgde soms voor ontzettend heftige ruzies thuis. En dat terwijl ik altijd al een broertje of zusje wilde hebben. Hoe krom is dat eigenlijk? Maar broers en zussen zijn helemaal niet belangrijk voor een kind. In elk geval niet om ze socialer, minder eenzaam of gelukkiger te maken. Hoe jouw kind zich voelt, heeft te maken met jouw opvoeding. En ondanks alles was ik een gelukkig kind, dankzij mijn moeder.

Wat is dan wel een normaal gezin?

Maar waarom wilde ik eigenlijk een broertje of zusje? Het was toen mijn beeld van een familie. Een familie bestond uit een papa, mama en vaak twee of drie kindjes. Tenminste, dat is wat je door je strot gedrukt kreeg en nog steeds krijgt. Een gezin is pas een gezin als het bestaat uit twee ouders en twee of meer kinderen… Ons gezin bestond uit mama en kind. Ook een gezin! Later met stiefvader. Ik denk persoonlijk dat ik gewoon altijd de wil heb gehad om een “normaal” gezin te zijn in plaats van een gebroken gezin. Opgegroeid zonder biologische vader (die ik inmiddels heb gevonden, 26 jaar na geboorte), met mijn moeder alle eindjes aan elkaar knopen terwijl we vluchtten van tehuizen naar blijf-van-mijn-lijf-huizen. Begrijp me niet verkeerd. Mijn leven was niet slecht en ik was absoluut niet ongelukkig. Mijn moeder heeft er alles aangedaan om mij te kunnen geven wat ik nodig had, zelfs als zij daardoor helemaal niets had. Het is een hardwerkende vrouw waar ik ontzettend veel bewondering voor heb en verschrikkelijk veel van hou.

Maar zeg eens eerlijk wat is normaal? Niemand is normaal toch? Ieder huisje heeft zijn kruisje en waarom zijn we continue zo bezig met zo veel mogelijk normaal zijn? Wie bepaalt of jij een tokkie bent? Wie bepaalt of jij een verwend kind bent? Dat doet vooral de maatschappij, lekker in hokjes proppen. Die druk die continue op je wordt gelegd over hoe je moet zijn, doen, spreken, whatever. Ik ben het spuugzat. Wij leven zoals wij leven. Lekker rustig, met z’n drietjes. Ontzettend gelukkig. En compleet. Dus nee geen tweede kind hier. Gewoon een gezin met één en zonder tweede kind. Heerlijk.

 

Cassandra

Foundingmom & Hoofdredacteur van Momambition.nl & InteriorQueen.nl | 27 | Mama van Leia | Vrouw van Marco | Managementassistente | Wannabe Fitmom | Workaholic | Beauty & Fashion Addict | Social Media Verslaafd | Zelfspot & Sarcasme