De vraag der vragen en viert hoogtij gedurende de vakantieperiode; wat gaan we doen mama? Als ware ik hoofd van het persoonlijke animatieteam van mijn vier bloedjes. Hangend op de bank, voor de PlayStation of soms zelfs nog voordat ze hun bedje verlaten.. Gillend gek word ik ervan.

Mama, ik verveel me

Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik deze opmerking te horen heb gekregen… Dan was ik nu halverwege een droomvakantie op de Bahama’s. Ik heb een huis vol speelgoed, een Xbox, een PlayStation, een zwembad(je) in de tuin en een shitload aan teken- en knutselspullen. Verder zijn ze met z’n vieren, dus altijd iemand om mee te spelen en wonen we in een kindvriendelijke buurt. Buitenspelen is dus zeker een optie.

Vroeger was alles beter

Ik weet niet hoor, of dat echt zo is. Maar ik heb het idee dat ik me een stuk minder verveelde dan mijn kids dat doen. Ik was altijd op straat, net als de meeste kinderen. Ik klom in bomen, sprong over sloten, ging picknicken in het weiland, stiekem fikkie stoken en hutten bouwen. Nou ja hutten, voor zover je drie stokken tegen elkaar een hut kunt noemen. Maar het gaat om het idee. Als ik tegen mijn boys zeg ‘ga lekker op je Spacescooter door de buurt’ kijken ze me aan alsof ze water zien branden. Nee, in plaats daarvan, gaan ze liever door zich een potje lopen te vervelen.

Verveling is goed

Maar is vervelen eigenlijk iets negatiefs? Waarom zie ik verveling als een probleem dat opgelost moet worden? Waarom wil ik het ‘repareren’? Want misschien is vervelen wel heel erg goed. Wanneer er ruimte is voor verveling, betekent dit namelijk dat je niet weet wat je moet doen. Je bent dus niks aan het doen en daardoor even lekker helemaal jezelf. Je hoofd heeft rust en tijd om te kalmeren.

Dat klinkt best goed

En dat is het eigenlijk ook! Hangen, niks doen, vervelen.. het is heel erg goed! Want van hieruit kun je weer even voelen wat je echt wilt. Of klink ik nu heel zweverig? ? Na een druk en veelbewogen jaar, in een tijd waarin alles voorbij vliegt, is het dus niet gek dat mijn kids zich even stierlijk vervelen. Misschien moet ik een voorbeeld aan ze nemen, in plaats van me geroepen te voelen om met een hele dagplanning op de proppen te komen.

Dus op de vraag: Mama, wat gaan we vandaag doen?

“Niks, we gaan even helemaal niks doen.”

Hoe gaan jullie om met verveling?

Gast

Soms krijgen wij aanvragen binnen van lezers om een hun verhaal kwijt te kunnen, deze hebben wij om het herkenbaar te houden onder Gastredactie geplaatst.