Het lijkt alsof we door passend onderwijs in een hele slechte soap zijn beland. Het theater, voor de buitenwereld lijkt het zo mooi. Want wat knap dat jullie vent zich zo redt op een reguliere school. Maar achter de coulissen van dit theater vind een strijd voor de juiste begeleiding plaats. Deze blog is een vervolg op stel je eens voor en de overstap naar het reguliere onderwijs.

Machteloosheid

Van binnen voel ik het borrelen. Tranen branden in mijn ogen. Woorden komen er nu even niet uit. Ik voel me boos, verdrietig, onbegrepen. Maar vooral voel ik me alleen. Natuurlijk sta ik samen met mijn partner op een lijn, strijden we samen. Deze blog wordt geschreven vanuit mijn gevoel. Ik vertel hem s ‘avonds de “stand” van zaken. Machteloosheid. De tranen komen. Waarom begrijpen ze het niet?  Passend onderwijs is voor ons een uitputtingsslag geworden.
Ik heb al tig keer een mail opgesteld. Elke keer niet verstuurd. De mail is te boos. Maar ik ben boos. Waarom zou ik niet boos mogen mailen? Waarom druk ik niet op die verzend knop. Passend onderwijs noemen ze het dan. Het is een strijd. Strijden voor passend onderwijs voor je kind, iets waar hij gewoon recht op heeft. Uitleg blijven geven, argumenten blijven aandragen, zoekend, altijd zoekend. Een grote pre is dat je heel erg mondig “moet”zijn. Van belang is dat je onuitputbaar bent. Het put zo uit deze strijd.

Doof versus nog dover

Onze mannetjes zijn dan doof. Maar deze instantie is nog dover. Ze willen het gewoon niet horen. Ze luisteren niet. Ze horen me aan. Ze horen me aan met in hun gedachte dat gaat niet gebeuren. De communicatie skills van onze twee doofjes, zijn meer aanwezig en ontwikkeld als die van hun.
We zijn beland in een gevecht wat we gewoon niet gaan winnen. Puur om het feit dat de begeleidende instelling de kennis en ervaring mist. Ze ontkennen dit. Want ze hebben een specialist op doof gebied in huis. Dat deze “specialist” de plank volledig missloeg bij een eerdere observatie is niet zo. Ze dekken zich in. Alles wat ik aangeef wordt tegen gesproken. Kortom ze zitten vast in hun eigen patroon en overtuiging dat ze het wel in huis hebben. Waar zijn ze zo bang voor?

Strijden, strijden en nog eens strijden

Nog altijd strijden we voor goede begeleiding. Voor de meivakantie komen we er op terug werd toegezegd. De vrijdag voor de meivakantie kregen we inderdaad een mail met de mededeling dat ze meer tijd nodig hadden. in dezelfde mail werd ook meegedeeld dat hun “specialist” op het gebied van doof weer eens mee zou komen kijken. Ik wil dit niet! Maar ben zo bang dat als we dit aangeven ze ons niet welwillend vinden. De mail werd afgesloten met fijne meivakantie. Dit triggerde me zo! Wat nou fijne meivakantie! Denken ze nu echt dat er rust is? Nee er is onrust! Alles staat weer stil door die vakantie. Wij willen verder, duidelijkheid.

Passend onderwijs

Ik vraag me oprecht af wat ze niet begrijpen. Het lijkt wel alsof ik praat, uitleg, vertel tegen, sja waar tegen….In iedergeval niet tegen mensen die het beste voor hebben met ons kind. Passend onderwijs, het is een labyrint zie je weg  er maar in te vinden. We vragen niet om onredelijke dingen. We vragen om passende begeleiding. Het lijkt wel alsof wij, als ouders,  de enige zijn die zich verantwoordelijk voelen voor goed passend onderwijs voor ons mannetje…..
Wordt vervolgd…..
afbeelding vallend doek via shutterstock

Nancy van Bommel

Nancy | Huismanager | Moeder | Zus | Chaoot | Positief | Denker | Gebarentaal