Ik vond zwanger zijn niet leuk? Hoezo? Hoor ik je denken, hoe kan ze zoiets nou zeggen? Bolle buiken, schopjes voelen en echo’s zijn toch het mooiste wat er is?

De bolle buik is fantastisch

Ik ben het met je eens, de bolle buik vond ik prachtig! Oké toen ik eenmaal niet meer op mijn buik kon slapen en liep te waggelen als een olifant werd het wat minder, maar toch, die buik. Soms mis ik hem! Net als het voelen van Leia in mijn buik, wat een prachtige belevenis was dit! De echo’s ontroerden mij iedere keer weer en dan kon ik er ook wel weer even tegenaan. Maar eerlijk, mijn zwangerschap was geen koek en ei. Ik had al heel erg snel veel pijn en ik moest een hele hoop alleen doen. Mijn man zat destijds nog bij Defensie en was toen vaak weg op oefening. Vooral op het einde van mijn zwangerschap vond ik dit wel heel erg lastig. Rond de 30 weken had ik al een eenpersoonsbed in mijn woonkamer staan omdat ik geen trap meer kon lopen door de pijnlijke steken die ik steeds kreeg. Mijn slokdarm klepje sluit niet goed en daar slikte ik Esomaprezol voor. In mijn zwangerschap moest ik hiermee stoppen en overgaan op een of ander smerig drankje, antagel, die totaal niet werkte.

Ik vond zwanger zijn niet leuk

Ik vond het verder ook heel erg moeilijk dat ik mijn zwangerschap toen niet kon delen met mijn moeder. Door omstandigheden hadden wij geen contact, maar toch heb ik haar gebeld om te vertellen dat ze oma zou gaan worden. Het contact is sindsdien weer langzaam gaan groeien en vlak voor de bevalling is er een ommekeer geweest. Na een ontzettend heftig, maar goed gesprek is sindsdien die speciale band weer terug met mijn moeder als die we voorheen hadden. Ik denk zelfs wel sterker. Toch denk ik nog wel eens terug aan die periode van mijn zwangerschap en besef dan hoe erg ik haar heb gemist. Gewoon om verhalen van haar aan te horen, advies te vragen en natuurlijk om gewoon lekker kleertjes voor de kleine te shoppen.

Veel angst

Daarnaast was ik continue angstig. Voor Leia heb ik 3 miskramen gehad waar ik tot op heden nog steeds verdrietige momenten van heb. De angst dat het met Leia mis zou gaan was dan ook heel erg groot. Uiteindelijk werd zij dan ook onder niet zulke beste omstandigheden geboren na een zwangerschapsduur van 34 weken (lees mijn bevallingsverhaal hier) en dit bevestigde eigenlijk mijn voorgaande angsten. Gelukkig heb ik voorrecht dat ik een ontzettend sterke dame op de wereld gezet en ben ik ontzettend gezegend met haar. Maar echt, ik vond zwanger zijn niet leuk, gewoon niet. Ik kon er gewoon niet echt van genieten en dat ik er zo negatief over dacht vond ik verschrikkelijk. Ik voelde, en voel mij vaak nog steeds, ontzettend schuldig over het feit dat ik het hele zwanger gebeuren niet leuk vond en het houdt mij, naast de risico’s, aan de ene kant ook tegen om een volgende zwangerschap in te gaan.

Wel heel erg dankbaar

Het is dus niet dat ik niet blij was dat ik zwanger was, totaal niet want ik was daar dolgelukkig mee. Maar de loop van de zwangerschap vond ik gewoon wat minder en had ik stiekem liever overgeslagen. In elk geval de kwaaltjes haha! Ik ben wel benieuwd of er meer mensen zijn die niet echt hebben genoten van hun zwangerschap?

Ik vond zwanger zijn niet leuk, maar vond jij het wel leuk? Was het voor jou alleen maar pracht en praal? Of zijn er bij jou ook meer momenten met een grijs randje geweest in de zwangerschap? Laat het me weten in de comments hieronder.

Cassandra

Foundingmom & Hoofdredacteur van Momambition.nl & InteriorQueen.nl | 27 | Mama van Leia | Vrouw van Marco | Managementassistente | Wannabe Fitmom | Workaholic | Beauty & Fashion Addict | Social Media Verslaafd | Zelfspot & Sarcasme